De Pieterkerk in IJmuiden. Typische wederopbouwarchitectuur. Maar hij moet plat, want er gaat niemand meer naartoe. Een mooie maar complexe klus. De kerk zit namelijk ingeklemd tussen twee appartementengebouwen en er zit een metershoog kunstwerk in dat er uitgetild moet worden. Entree Van Diemen en de familie Van der Pouw Kraan. En de flinke Komatsu PC490LC-1.
Bobcatjes
Kenny werkt al geruime tijd jaar voor Van Diemen. Hij zette als kind zijn eerste stappen bij het sloopbedrijf van zijn vader. “Daar stonden van die Bobcatjes en de eerste 500 á 600 uur waren voor mij. Bakjes grond heen en weer rijden; ik was er de hele dag mee bezig. Zo leerde ik het vak.” En zo leerden Sem en Dex het vak ook, bij hun opa en vader op het werk. “Sinds ik kan lopen, loop ik al bij een kraan”, zegt Sem. Toen de jongens wat ouder waren gingen ze steeds vaker met Kenny mee. “Dan stond ik met deze kraan te slopen en zij keken hoe ik het deed. En ze hielpen wat mee, een beetje gruizen en zo.”
Vast contract
Voor de broers zat er dus maar één ding op: de voetsporen van hun vader en opa volgen. Kenny: “We hebben daar vroeger heel duidelijke afspraken over gemaakt, dat ze niet hoeven te doen wat ik doe. Als ze wat anders leuker zouden vinden was dat helemaal prima, maar ze wilden allebei machinist worden.” En dus volgden ze allebei een opleiding bij SPG in Waddinxveen.
Of ja, volgen. Want Dex is met zijn 16 jaar natuurlijk pas net begonnen. “Het eerste halfjaar zit er nu op, dus ik moet nog anderhalf jaar. Nu loop ik hier stage. Vier weken lang draai ik hier volledig mee op de werkvloer, en dan ga ik vier weken twee dagen naar school en werk ik drie dagen hier.” Dex volgt daarmee precies hetzelfde pad als zijn broer. Sem: “Ik liep hier stage en kreeg na mijn afstuderen direct een vast contract en een auto van de zaak. Dat ging allemaal heel rap. Ik ben nu bijna een jaar in vaste dienst.”
Resultaat van je werk
Voor Dex zijn het zijn eerste échte stappen in het werkveld. “Ik vind het supergaaf om met zo’n grote kraan te werken. Dat geeft een kik. En je ziet wat je doet, aan het eind van de dag heb je resultaat van je werk. Dat vind ik ook het mooie aan sloopwerk.” En na zijn studie? Net als zijn broer een vast contract? “Ik hoop het, zou heel mooi zijn. We gaan het zien.” Ook Sem zit helemaal op zijn plek na zijn eerste jaar. “Een vaste eigen kraan heb ik nog niet. Ik zit zo’n beetje op alles wat draait en beweegt. Links en rechts hoor ik dat ze aan het kijken zijn naar een vaste kraan voor mij. Wat voor iets, ik zou het niet weten.”
Kenny: “Je moet wel een bedrijf hebben dat openstaat om zulk soort jongens iets te leren en Van Diemen stond daar gelukkig voor open.” Voor beide zoons kwam Kenny in beeld als leermeester, een soort stagebegeleider. “Je laat die jongens met machines werken waar het kan, bijvoorbeeld op een afgesloten werkterrein. Andere werknemers laat je weten dat ze onder toezicht zijn van een leermeester.”
Trots
Volgens Kenny doen zijn zoons het goed. “Dat zeg ik als vader en als leermeester. Ik heb op het werk echt wat aan ze. Door de jaren heb ik genoeg mensen gezien waarvan ik dacht: joh, blijf maar thuis.” Toch is het anders, werken met je eigen kinderen. “Ze moeten wel luisteren. Dat is voor hen natuurlijk wel eens een dingetje. Ik vraag niet zoals thuis: wil jij even je schoenen in de kast zetten? Nee, dek jij die kraan af, doe jij dit… We zijn wel aan het werk. En als we straks thuis zijn is het weer anders.” Lachend: “Hoewel, dat vinden zij ook niet altijd.”
“Het is gaaf dat je het vak mag leren van je vader”, zegt Sem. “Vooral omdat ‘ie zoveel ervaring heeft. Alles wat ‘ie zegt klopt ook wel. Maar soms denk je wel eens: goh. Jij ziet iets op een bepaalde manier en hij ziet het anders. Vaak gaat het dan tóch op zijn manier.” Kenny: “Dat is het stukje ervaring. Uiteindelijk licht je het toe en leren ze er weer van. Nogmaals, ze doen het super. Natuurlijk ben ik trots.”
Klappen vangen
Terug naar IJmuiden. Een pand tússen twee appartementencomplexen uitslopen, terwijl iedereen er gewoon blijft wonen. Levert dat geen problemen op? “Nou, ga het binnen maar eens vragen”, lacht Kenny. “De mensen hebben het koud, we beginnen te vroeg…” Sem vult aan: “Eigenlijk alles wat wij doen in de sloop, daar zijn mensen niet blij mee. We maken geluid…” “Stof”, roept Dex. “En te veel licht. Ja wat eigenlijk niet?”, vervolgt Sem. “Wij doen alles waar de mensen boos om kunnen worden.” “Wij vangen de eerste klappen”, besluit Kenny lachend. Helaas voor de omwonenden; het project duurt nog wel een paar weken. Daarna gaat de familie Van der Pouw Kraan weer op naar de volgende klus.
